luchtmens

online literair tijdschrift


De zon verzengt, een muzikale trampoline waarop Tara staat te springen – Geert Viaene

De zon verzengt, een muzikale trampoline waarop Tara staat te springen

haar gezang zindert omhoog, haar tenen tokkelen, haar hielen stuwen
zich diep de grond in tot de aardkorst davert en knotwilgen wegkwijnen

in de gebarsten klei, tadoem karaka katsjoem, van ver over de velden
hoor je boven het gedreun ook haar enkelbelletjes klingelen, ze stampt

zich opwaarts uit de bronsgele tabla en strekt daarbij haar dijen zo wijd
mogelijk uit, haar sari bolt zich op, een rode parelkwal die voor zij daalt

even in het ijle zeilt,Tara jubelt in een mengeling van West-Vlaams en
Punjabi terwijl ze heen en weer wiebelt met haar hoofd “Joehoe! Och ja

acha, ‘t is warm maar ik kom uit de Tharwoestijn en daar is het altijd snik-
heet”, ze slaat haar armen open als waren het vleugels, haar duimen en

wijsvingers vormen twee pauwenogen die naar je gluren vanuit sierlijke
veren, ze waaieren uit in een zee van goud, groen en blauw, onweers-

wolken maken een vuist, nu hangt er een prikkelende ozon in de lucht
hitsig zwiepen gierzwaluwen achter elkaar aan, je kan je blik niet van

Tara afhouden, haar tempeldans zweept je op, zij tooit haar avondraga
met schrille kreetjes en eigenzinnige zanglijnen die vrolijk over elkaar

heen buitelen in magische cirkels, tadoem karaka katsjoem, het zweet
barst bij haar uit, Tara is gewichtloos, ze zwiert in het rond, het weigert

te regenen, zonder dat zij iets merkt trip je, dribbel je achter haar aan
zij voelt amper dat je je vastklemt aan haar pols, je poogt de getijden

te volgen van haar stompend hart, de ongeschreven wetten van haar
innerlijk huiveren, wanneer ze eindelijk neerzijgt, zie je jezelf al naast

haar liggen, je nestelt je onder haar oksel, je vingers sporen haar buik
op, strelen de dampende ballon tot hij glinstert als een spiegel waarin

de wolken stilaan verdwijnen, je trekt een kring in het zand: “binnen
deze ruimte geven we onze ontluikende tederheid een nieuwe vorm”

fluister je in haar oor, Tara sluit haar ogen en ademt diep in, zij dringt
zich tegen je aan, haar vingers strijken door je haar, Tara ruikt intens

naar opengebloeide lupines, Tara is een zalig landschap dat je binnen-
treedt, maar waar je ineens kan in verdwalen, je vindt ankerpunten in

haar naar buiten gekeerde navel en haar paarse tepels die opzwellen
nucleaire schoonheidsfouten die als sterren dreigen uiteen te spatten

over haar kuit slingeren fijne spataders die je volgt tot in haar knieholte
je legt beide handen aan de binnenkant van haar dijen die zij spontaan

opspant en geleidelijk aan zelf weer uit elkaar drijft, de trampoline wiegt
nog even na, “voorzichtig,” zegt zij, met de nodige trots “ik ben zwanger

van een vuurbol”, dat bemerk je aan de gensters die opspatten uit haar
buik terwijl je haar gladde huid masseert, voetzoekers splijten open, zij

laat je bij haar binnen glijden, het is heerlijk om de liefde te bedrijven met
deze exotische nimf, haar bekken schudt zich van je af, de nacht valt over

je heen, dit donzig deken met krullijnen in Oost-Indische inkt waarin Tara oplost, bij dit laatste licht zie je de bloedzon kloppen in haar halsslagader

(Geert Viaene)

Geert Viaene (Roeselare, 1963) is opvoeder, straatmuzikant en dichter. In zijn poëzie raken het persoonlijke en het maatschappelijke elkaar. Thema’s als klimaat, engagement, verlies, verwondering en verbondenheid verweven zich met verhalen en observaties uit zijn eigen leefwereld. Zijn werk verscheen in diverse literaire tijdschriften, waaronder Het Liegend Konijn, Kluger Hans en Meandermagazine. Bij Uitgeverij P publiceerde hij vier dichtbundels, waarvan Remedies tegen onverschilligheid (2026) de meest recente is. Voor Luchtmens schreef hij dit nieuwe gedicht binnen het thema Muzeaal.

Beeld: Puru Raj