Oefening in bestaan
Aan de muur van de vismijn hangt een spreuk:
MIJD DE MENS DIE NIET SPREEKT
DE VIS DIE NIET BEWEEGT
achter mij schuift een kar over de vloer
ik lees nog eenmaal het gebod
en kijk naar de lege vissenogen
alle graten zijn uit mijn woorden getrokken
letters liggen opgestapeld
op schilferijs, in plastic bakken
in de visserskerk luidt een klok
heeft iemand zich verhangen aan het touw
mij rest niets dan de dingen bij naam te noemen
de ontelbare wezens in het water:
blauwkeeltje
bittervoorn
grauwe poon
naakte grondel
driedradige meun
tiendoornige stekelbaars
rood lantaarnvisje
(Annika Cannaerts)
Annika Cannaerts (1964) is germanist en leerkracht Nederlands. Ze omschrijft zichzelf als een laatbloeier, maar dan een hevige. Haar werk verscheen in verschillende literaire tijdschriften, waaronder Poëziekrant, Op Ruwe Planken en Ballustrada. Ook klimt ze regelmatig op het podium, onder meer tijdens Dichters in de Prinsentuin en ZuiderZinnen. In 2026 verscheen haar debuutbundel Pasvormen bij Uitgeverij Archipel. Haar gedichten cirkelen rond de vervreemding van het lichaam, wreedheid, de onbereikbare moederfiguur, herschreven herinneringen en de levensdrift. Naast dichter is Annika redactielid van de online literaire tijdschriften Meander en Luchtmens. Voor Luchtmens schreef zij dit nieuwe gedicht binnen het thema Muzeaal.
